Oud en Nieuw

De eerste ging over de oude wereld met veel ‘echte mannen’ op het podium, die vertelden hoe goed hun bedrijven het deden, waar ze wel eens de mist in waren gegaan, maar toch weer op de poten terecht waren gekomen en dat ze er nog niet waren, maar dat ze wel al een heel eind op weg zijn. Veel verhalen over schaalvergroting door de mondialisering, meten is weten, en ‘dat we er vooral voor de klant zijn’, ‘want daar doen we het allemaal voor.’
Verhalen over vermeende klantenbehoeften, nu en in de toekomst, die nog wel eens uitdagend overkwamen, werden met een zachte glimlach om de mond aangehoord, want ‘de klant zijn wij’ en wat hier verteld wordt is allemaal een beetje raar. Al met al werd flink op ‘safe’ gespeeld en was de hoop van de deelnemers in de zaal bijna voelbaar, dat we nog een tijdje met onze hoogconjunctuur door kunnen, dat de voorspelde crisis uitblijft, China en India nog een beetje in hun hok blijven en onze bevolking nog even uit gezinnen met 2,4 kinderen blijft bestaan.
We hunkeren naar vroeger, maar weten diep in ons hart wel beter. Maar ja, we zijn maar klein en wat kunnen we eraan doen. Daar ging het tweede congres over: De Groene Stekker, geïnitieerd en georganiseerd door elektronicaketen BCC , dat zich de opwarming van de aarde aantrekt. En omdat ze door hun eigen handel in energieverbruikende apparaten, daar een steentje aan bijdragen, willen ze de wereld proberen bij te spijkeren op het gebied van energiezuinige apparaten en energiebesparing. Dit congres bestond juist uit sprekers die zich kwetsbaar opstelden en het publiek probeerden, hoe klein we als landje ook zijn, bewust te maken van de noodzaak tot begrip en verandering. Deze sprekers waren de ontkenningsfase al lang voorbij en hadden hun keuze gemaakt, nobel en hartverwarmend (hoeveel CO 2 uitstoot zou dat weer gegeven hebben). Het waren wel allemaal succesvolle personen, die misschien niet meer echt hoefden. Maar, zoals ik pas las in een interview met hoogleraar Louise Fresco over ons volgende probleem ‘niet genoeg eten voor iedereen’, begint ander gedrag altijd bij de elite en druppelt het dan naar beneden. Het is dus de keuze tussen druppelen en nat worden.

Michel van Tongeren