Crisis? Nu even niet!

Zelfs tijdens de kerstdiners werd doorgezaagd over wie wat wanneer had moeten doen of niet. Ik moet u zeggen dat ik bitter weinig verstand heb van al dat financiële gehakketak. Ik kan er geen chocola van maken en doe dus niet meer mee. Raakt het mij dan helemaal niet? Dat wil ik niet zeggen, maar wat kan ik eraan doen? De mouwen opstropen en verder gaan, meer niet, toch?
Begin december ging het mis. De kredietcrisis slaat onverwacht en knetterhard toe. Mijn privé-auto krijgt winterbanden. Bij het inspectierondje dat de dealer standaard maakt, hoort hij iets vreemds en gaat dat verder bekijken. De auto blijft achter bij de goede man en ik krijg een leenauto mee. Na drie dagen bel ik toch maar eens met de dealer. Slecht nieuws; er is een belangrijk onderdeel stuk, wat eigenlijk nooit gebeurt. Mijn vraag is niet hoe dat kan, maar wanneer mijn auto klaar is. “Als het goed is, is het onderdeel er morgen en rijdt u voor het weekend weer in uw eigen wagen.” Een dag later nog meer onheil, het onderdeel moet uit Zweden komen. Dat lijkt me geen probleem. Een paar uur later komt de mokerslag. De fabriek is dicht tot 5 januari... Leuk dat ze in Zweden zulke lange vakanties hebben, maar dan sturen ze een benodigd onderdeel toch even op? “In principe moet het worden gemaakt, maar vanwege de financiële crisis is de fabriek een maand dicht.”
Ik weet niet wat ik hoor. Ik accepteer dat het economisch minder gaat, maar weiger mee te doen aan de kredietcrisis en toch word ik keihard slachtoffer van iets wat ik niet begrijp.
Mijn voornemen voor het nieuwe jaar is dan ook dat ik er niet meer aan mee doe. Aan die crisis. Mijn advies aan u: doe het ook niet. Ik ga dit jaar juist investeren en als u dat ook doet, komt het allemaal goed.