Het middensegment in de tang

Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Dit is jarenlang het heersende motto geweest in Nederland en zo ook in retailend Nederland. Het mooie midden was daarbij de meest uitverkorenplek. Van alles een beetje, kortom een perfecte compromis. Maarsignalen zijn de laatste jaren onmiskenbaar. Het midden raakt passé en zelfs de doorsnee burger dreigt af te haken.

Nergens anders in de wereld klontert het in het centrum zo bij elkaar als in het land dat het Poldermodel heeft uitgevonden. Het verlammende principe om alles te willen ‘middelen’ is doorspekt in onze cultuur. Kijk naar onze kabouterland- politiek. Links staat voor een miniem stapje links van het midden en rechts voor een fractie rechts daarvan. Alles wat verder afdrijft, kan rekenen op het wereldberoemde, belerende, Nederlandse wijsvingertje. Bij onze auto’s is het niet anders. Voor uitzonderlijke en exclusieve automobielen sta je langs onze vaderlandse wegen lang te wachten. Al decennialang staan notoire middenklassers als Opel en Volkswagen aan kop. Oké, dat kan een geldkwestie zijn, maar kies in dat geval gewoon voor een Koreaan of Oost-Europeaan. Die rijden prima, maar wijken inderdaad een beetje af van de middenmoot. Daarmee ontrekken ze zich ook aan de middelmaat en dat is eigenlijk per definitie beter dan de vierwielers die door de grote, grauwe massa worden aangeschaft. Wie slim is als consument bekommert zich niet om de mening van buurman of collega. Want in al die ‘dubieuze’ automerken zit gewoon de technologie verwerkt van Opel, Volkswagen of Renault. Het is dus toch een middenklasser, maar dan met een ander imago en een heel ander prijskaartje.

(Auteur: Hans Lormanst)

Het gehele artikel is te vinden in het oktobernummer van RetailTrends.